Je hond laten wennen aan de bus: stap voor stap

De bus of de trein nemen met je hond lijkt simpel. Maar voor een pup die de wereld ontdekt, is het een enorme stap: een gigantisch voertuig dat puffend aankomt, deuren die dichtslaan, mensen, lawaai, onbekende geuren. Met een goede voorbereiding wordt het toch een routine die hij heel normaal vindt.

Ik ben geen hondentrainer en geen dierenarts. Wat ik hier deel, is de ervaring van iemand die zijn hond aan de bus en de trein heeft laten wennen, geïnspireerd door wat ik heb geleerd van mensen als Esprit Dog, wiens kijk op hondengedrag ik erg waardeer. Elke hond is anders, en elke grootte ook: pas het aan je eigen maatje aan.

Stap 1: laat de bussen van buitenaf zien

Voordat je pup in een bus stapt, moet hij leren er een te zien passeren zonder in paniek te raken. Meestal heeft hij al een autorit gemaakt op de dag dat je hem ging ophalen. Maar een bus van buitenaf zien aankomen is iets anders: de grootte, het geluid van de motor, het sissen van de deuren.

• Kies een rustige weg, niet de rand van een snelweg, en een moment van de dag met weinig verkeer. Het doel is een grote schrik bij de eerste keer te vermijden.
• Blijf een paar minuten, je hoeft geen drie uur langs de weg te staan.
• Laat hem kijken, ruiken, luisteren. Hoe beter hij die geluiden en geuren kent, hoe minder hij verrast is op de dag dat hij instapt.

Hoe vroeger je begint, hoe normaler het voor hem wordt.

Stap 2: de eerste rit, één halte

Met Jaina, onze labrador, namen we de bus voor het eerst een week nadat ze bij ons kwam. Ze was ongeveer twee maanden en een week.

We hielden het simpel:

• in ons kleine dorp, niet midden in de stad;
• op een rustig moment, met weinig mensen in de bus;
• op een moment dat we zelf ontspannen waren, zonder afspraken of haast.

We gingen bij de bushalte staan en wachtten rustig af. Daar draait het allemaal om: als jij gestrest bent, is je hond dat ook. Ben je rustig, dan denkt hij: "Oké, mijn baasje is rustig, dus het is niks bijzonders. Ik ben bij hem, alles is goed."

De bus komt, stopt, jullie stappen in. En je hoeft geen 40 haltes te rijden of de hele stad te verkennen. Eén halte, vijf minuten rijden, en je stapt uit. Je hond heeft gezien dat dat grote lawaaierige ding hem naar een andere leuke plek brengt. Missie geslaagd.

Tijdens de rit: ruimte, een speeltje, complimentjes

Een kleedje of mand is niet per se nodig

Voor Jaina hadden we ze niet mee. Voor vijf minuten is het onhandig, en het neerleggen wordt eerder stressvol dan iets anders. Wel hadden we altijd een klein speeltje of iets om op te knabbelen bij ons, zodat ze rustig bleef.

Kies een plek met ruimte

We gingen altijd zitten waar de hond genoeg ruimte had om zich niet klem te voelen. Bijvoorbeeld bij vier vrije stoelen tegenover elkaar, met de hond in het midden. Omdat ik vaak met mijn vrouw was, zat Jaina tussen ons in: ze voelde zich beschermd en kon toch zien wat er om haar heen gebeurde.

Geef hem complimentjes

Het is zijn eerste busrit, daar moet hij een goede herinnering aan overhouden. Prijs hem, beloon hem. En goed nieuws: de meeste mensen vinden een pup in de bus best schattig en grappig. De reacties zullen vriendelijk zijn, en ook dat hoort bij de positieve ervaring.

Let op bij het in- en uitstappen

Dat is het lastigste moment. Bij sommige haltes stopt de bus ver van de stoep, met een flinke opening tussen de trede en de grond. Een pup is een baby, nog wat onhandig. Til hem op bij het in- en uitstappen. Zo voorkom je dat hij uitglijdt of ertussen valt, en dat hij de bus met een nare ervaring verbindt.

Stap de eerste keren ook niet uit bij heel drukke haltes, midden in het centrum. Kies liever een rustige halte, of nog beter, een halte vlak bij de natuur. Je hond snapt dan snel dat de bus hem naar geweldige plekken brengt, en stapt graag weer in.

Daarna: langere ritten, en dan de stations

Zodra de korte ritten goed gaan, maak je het geleidelijk moeilijker:

1. iets langere ritten;
2. tijden met meer mensen en meer verkeer;
3. grotere trein- en busstations, met drukte, omroepberichten en treinen.

Je hond vindt dat allemaal gewoon normaal, omdat hij er beetje bij beetje aan gewend is geraakt. Als we nu met Jaina in de bus stappen, weet ze waar ze moet gaan liggen, krijgt ze haar snackje of speeltje, en is ze blij bij het instappen en bij het uitstappen. Wij ook.

Waarom je begint als hij klein is

Het belangrijkste is echt om het te doen als hij jong is. Dat is het moment waarop je pup het kneedbaarst is, het best naar je luistert en het minst gestrest is. Dan bouwt hij zijn beeld op van wat "normaal" is in de wereld.

Het is trouwens dezelfde logica als bij regen: een paar positieve ervaringen op het juiste moment besparen je jaren gedoe. Interesseert het onderwerp je, dan vertel ik er meer over in mijn artikel over de hond die niet naar buiten wil in de regen.

Hoe Quest.Dog je helpt je hond aan de stad te laten wennen

In Quest.Dog, de app die ik heb ontwikkeld, zitten in de familie Stad juist quests bij stations en bushaltes bij jou in de buurt. Een simpele manier om eraan te denken die uitjes regelmatig te herhalen, ook als je hond geen pup meer is, zodat bus en trein zijn hele leven gewone dingen blijven.

Quest.Dog is beschikbaar in de App Store: zoek op "Quest.Dog". Op Android zit de app nog in de bèta. Laat je e-mailadres achter op quest.dog om toegang te krijgen.

Veelgestelde vragen

Op welke leeftijd laat je een pup wennen aan de bus?

Zo vroeg mogelijk, al in de eerste weken thuis. Jaina nam de bus voor het eerst toen ze ongeveer twee maanden en een week was, voor een rit van één halte.

Heb je een mand of kleedje nodig om met je hond de bus te nemen?

Niet per se. Voor korte ritten is een klein speeltje of een snoepje vaak genoeg om hem rustig te houden. Een mand kan het instappen lastiger maken zonder dat het veel oplevert.

Mogen honden mee in de bus?

Dat hangt af van de vervoersmaatschappij en het land: sommige laten honden aan de lijn toe, andere eisen een mand voor kleine honden, een muilkorf of een kaartje. Informeer bij je vervoerder voor de eerste rit.