Met je pup de trein in: mijn tips

Na de bus nu de trein. Veel tips uit mijn artikel over de bus gelden hier ook, maar de trein heeft zijn eigen uitdagingen. En anders dan je zou denken, is de rit zelf niet het moeilijkste deel.

Zoals altijd: ik ben geen hondentrainer en geen fokker. Ik ben gewoon iemand wiens hond, Jaina, nu met zes maanden bijna elke dag met de trein gaat. Ik vertel je gewoon hoe we het hebben aangepakt.

Het moeilijkste is niet de trein, maar het station

Ironisch genoeg is de trein, eenmaal aan boord, makkelijker dan de bus. De bus draait, remt en trekt op: voor een pup die nog niet veel evenwicht heeft, is dat lastiger. De trein rijdt vooral rechtdoor. Je gaat zitten en vergeet bijna dat je in een trein zit.

De echte uitdaging is bij de trein komen: de weg naar het station (te voet, met de bus of met de auto), en dan het station zelf. Er zijn meestal veel meer mensen dan bij een bushalte, maar ook andere honden, duiven, overal eten… Voor een pup van twee of tweeënhalve maand kan het meteen eng zijn om zo in een groot station te belanden.

Bereid je voor nog voor de pup er is

Het ideaal is om je voor te bereiden voordat je hond thuiskomt:

• kies een station bij je in de buurt waar je weet dat het rustig is;
• kies een rustig tijdstip waarop jij je op je gemak voelt;
• zoek uit waar je heen moet en hoe: welk perron, welke toegang, waar je instapt.

Zo ga je op de dag zelf meteen naar de juiste plek, op het juiste moment, zonder stress. Want laten we eerlijk zijn: met een hondenbaby ben je altijd een beetje gespannen. Je bent bang dat iemand op hem trapt, dat hij wegloopt, dat hij iets uithaalt, dat je een andere hond tegenkomt… Hoe minder je ter plekke hoeft te regelen, hoe rustiger je bent. En je pup ook.

Voor het instappen: een kort wandelingetje

Net als bij de bus vertrek je met een hond die al rustig is. Loop een stukje voordat je bij het station bent en laat hem zijn behoefte doen. Het klinkt flauw, maar een pup die al gelopen heeft en zijn plasje heeft gedaan, is veel rustiger. En als hij klein is, heb je geen halfuur lopen nodig: een paar minuten is genoeg.

Het echte gevaar: de ruimte tussen perron en trein

Voor mij is dit het riskantste moment. Je pup is klein, is niet gewend om te springen en is misschien bang. En de trein stopt maar een paar minuten: je hebt geen tijd om op het perron te oefenen.

Sommige treinen liggen niet gelijk met het perron: je moet twee of drie treden op, vaak steil en hoog voor een hondenbaby. De eerste keren:

1. til hem op;
2. stap in de wagon en zoek een plek met genoeg ruimte;
3. zet hem rustig neer.

Zo raakt hij al gewend aan het zijn in de trein. En de keren daarna, als je merkt dat de treden minder moeite kosten, laat je hem rustig zelf instappen.

Mijn tip: een tuigje met handvat

We zijn vrij snel van de halsband overgestapt op een tuigje. De meeste hebben een klein handvat op de rug, en dat is erg handig: bij treden omhoog of omlaag help je je pup gewoon door hem bij het handvat te ondersteunen. Hij maakt de beweging zelf, is niet bang, en je weet zeker dat hij niet tussen de trein en het perron valt. Resultaat: met zes maanden loopt hij zonder angst de trap op en af.

Als het station te overweldigend is: til hem op

De eerste echte keer dat Jaina met de trein ging, was ze tien of elf weken. We zaten vijftig minuten in de trein, tussen ons dorp en Bern, een van de grootste stations van Zwitserland. Ik kon het tijdstip niet kiezen: we kwamen aan in de spits, met ontzettend veel mensen.

Ook hier telt jouw houding. Zoals trainers steeds herhalen, en vooral Esprit Dog, kijkt je hond naar hoe jij reageert. Ben je rustig, dan denkt hij: "Oké, mijn baasje is dit gewend, hij weet waar we heen gaan, alles is goed."

Op het perron liepen we rustig verder. Maar eenmaal in het station waren er echt te veel mensen voor zo'n kleine hond. Dus heb ik haar opgetild, zijn we rustig het station uit gelopen en heb ik haar weer op haar pootjes gezet zodra het rustig was. Vanuit mijn armen zag ze de winkels, de mensen, de drukte, zonder in de menigte te verdrinken. En op die leeftijd kon ze toch geen uren lopen.

Dat is mijn strategie, er zijn er vast nog andere. En goed nieuws: met een pup vinden mensen het schattig. Niemand komt je lastigvallen, en eigenaars van volwassen honden houden meestal afstand of vragen of hun hond even gedag mag zeggen.

Het was een beetje spannend voor mij, maar het ging ontzettend goed.

In de trein: ruimte en let op de poten

Nu gaan we twee keer per week samen naar ons werk in Bern. Jaina is een labrador, dus ze groeit snel: je moet een plek kiezen waar ze ruimte heeft om te liggen. Toen ze klein was, en nu nog af en toe, geef ik haar iets om op te knabbelen of een kauwspeeltje als het druk is.

Het aandachtspunt, ook in de bus: let op dat niemand op je hond trapt. Jaina kijkt graag wat er in het gangpad gebeurt, dus soms steekt ze haar kop naar buiten. En omdat ze groot is, steekt haar staart onder de stoelen uit. Als iemand erop trapt, doet dat pijn, en in het begin kan een nare ervaring gevolgen hebben. Niets dramatisch, maar dan moet je haar beetje bij beetje opnieuw leren dat alles goed is.

De trein is een geheel

De trein is, net als de bus, een plek met veel mensen. Anders dan een regenwandeling, die je alleen in het bos kunt maken, komt hier alles samen. Is je hond bang voor andere honden, dan is het probleem niet zozeer het station, maar de honden die hij er tegenkomt. Is hij bang voor mensen, dan is het de drukte.

Voor mij is opvoeding een geheel: hoe meer je met je hond doet als hij klein is, hoe normaler hij alles vindt, en hoe meer je hem overal mee naartoe kunt nemen. Zo zie ik het leven met Jaina: ik wil dat ze bijna altijd bij me is en een fijn leven heeft, of het nu gaat om een tocht in de bergen of om naar het werk gaan.

En ook als je een auto hebt: leer hem de trein. Je weet maar nooit: misschien heb je ooit geen auto meer, of kun je hem niet gebruiken. Als je hond het als pup heeft geleerd, zou het nooit meer een probleem moeten zijn.

Hoe Quest.Dog je helpt je hond aan stations te laten wennen

In Quest.Dog, de app die ik heb ontwikkeld, biedt de familie Stad juist quests bij stations en bushaltes bij jou in de buurt. Een goede manier om eraan te denken er regelmatig terug te gaan, ook als je hond geen pup meer is.

Quest.Dog is beschikbaar in de App Store: zoek op "Quest.Dog". Op Android zit de app nog in de bèta. Laat je e-mailadres achter op quest.dog om toegang te krijgen.

Veelgestelde vragen

Op welke leeftijd neem je je pup mee in de trein?

Al in de eerste weken, te beginnen met een klein, rustig station en een korte rit. Jaina maakte haar eerste lange rit rond tien of elf weken.

Hoe krijg je een pup de trein in?

Til hem de eerste keren op om de treden en de ruimte tussen perron en trein te overbruggen. Help hem daarna met het handvat van een tuigje, zodat hij leert zelf in te stappen.

Waar laat je je hond liggen in de trein?

Op een plek met genoeg ruimte om te liggen, uit het gangpad zodat niemand op hem trapt. Een kauwspeeltje helpt hem rustig te blijven.

Mogen honden mee in de trein?

Dat hangt af van de vervoerder en het land: er kan een kaartje, een mand voor kleine honden, een riem of een muilkorf gevraagd worden. Informeer voor je eerste rit.